سر دیوانگی هایم امروز مرز شکستم.

همه مرا می دیدند...

انگشت نشانم کرده بودند...

همه مرا یواشکی پچ پچ میکردند.

همه غیر تو,

همه غیر تو , تمام دنیا هم تنهاست .

ا.م

در آن صبحدم خاک آلود مغموم،
در کشاکش موریانه وار مردمان،
فصل گرم تهی میشد از درون...
صبحدم،سپید و سبکبال بر شهر می گسترد.
پشت کاج ها،تصویر برج،قلب آسمان را می شکافت.
همچنان امیدوار،
دست مرد پیر نوازش میداد جای خالی خیال روی تخت را...
نوای گنجشک،بیداد پاییز بود.
اینچنین بی روح،
سایه ها سر در پی هم می گذاردند.
آمدنی در کار نبود در آن صبحدم منقوش با عصیان کلاغ ها...


#مازیار ناصری
22 آگوست 2016

آنجا گوشه خیالم نشسته بود و میخندید و گریه میکرد.
عجب توهم وحشت ناکی...
عجب بغض عجیبی!
مردی با لباس های های چرک.
مردی با لب های تیره.
مردی ژولیده حال.
چه انتظارات پوچی از این خیال...
چه خیال تاری در انتظار.
توهم آزاد بودنش،
توهم زنده بودنش،
توهم زندگی کردنش،
خیالم را خورده...
تک تک سلول هایم را آزار میده.
شدیدا به این افکار اعتیاد پیداکرده ام،
شدیدا به این خیال پوچ باور پیدا کرده ام.
ا.م